Paglaki ko gusto ko pong maging dutor--- my 4 year-old self

Kanina pumunta ako ng school. Para sana magreview. Kaso tinamad ako kaya umuwi din ako.

Tapos kanina din, nagtitingin tingin ako ng mga profile ng mga random friends ko sa facebook, at nakita ko sa isa sa mga profile ng mga kabatch ko dati nung highschool. Papasok siya sa FEU as a med student this coming school year. Bigla akong nakaramdam ng ingget.

Naalala ko gusto kong maging duktor dati. Alam ko napatay ko na yung pangarap ko na yun e. Ba't parang nabuhay ulit? NAKAKAINIS!

Am I ready?

Wala namang nagexam sa boards daw ang nagsabing ready na siya a month before the board exams. Which I can conlcude to a thought that I'm normal. hehe! Anyway. We're done with the pre-boards. Tapos na din ang in-house review, and now it's our time to go outside our comfort zone, para naman maexperiece naming magaral outside FEU.

Nararamdaman ko na ang freedom. Ang sarap sa pakiramdam na mejo nakakakaba. hrrrr.. Im excited! :)

Kaya ko 'to! :)

LDR

I have to believe with the power of love. Yuck! Wala pa akong kilala na couple na in a relationship na nakatagal nang pagsasama nila habang may malawak na sitansya sa pagitan nilang dalawa. Text at internet lang ang means of communication. Hindi nagkikita physically, at may malaking tiwala sa isa't isa.

Natatakot na ako.

Kaya ko ba? Kaya ba niya? Kaya ba naming dalawa?

Para akong nakipagbreak sa kanya pero pakiramdam ko may pagasa pang makapagbalikan. Ganon. Ganon na ganon ang nararamdaman ko. Parang yung may gusto akong gawin kasi hindi ko magawa kasi disabled ako. Yung bang tipong gustong gusto mong magkaroon ng bagay na yun pero hindi mo makuha kasi alam mong mahirap makamit yun. GANON! GANON NA GANON.

Ang hirap kaya..

Araw araw namimiss ko siya na at the same time e nasasanay ka na sa ganitong set-up. Habang nasasanay ka, lalo kang nasasaktan, kasi alam mo sa sarili mo, na nagagawa mong mabuhay nang wala siya, which is a dilemma for me, kung positive ba o negative yun. I dont know. Normal pa naman ako e.. I can still do my activities of daily living. Pero sobrang ramdam ko talaga yung pagkakulang sa buhay ko.

But i have to endure this feeling. Hindi lang ako ang nakakaramdam nang ganitong emosyon. Sobrang nalulungkot lang talaga ako siguro. Lalo na ngayon kung kelan kelangan ko ng isang taong makakadamay ko sa anxiety kong nararamdaman para sa boards. wala siya. sobrang kelangan ko talaga siya ngayon. as in sobra sobra.

grabe talaga..

samahan mo pa ng mga away niyo na hindi naman ganon kalaki na pinapalaki ko pa.. haha! nakakainis.

nakakainis!

nakakainis!

nakakainis!!!

what dafuq is this life.

I woke up about 7 in the morning. Took a bath. Then went to school for the in-house review. Answered a 300 question exam then went back home by 3pm-ish, read something about perioperative nursing. Sleep. Then woke up about 6pm-ish read something about nursing oncology, got bored with it, so I'm here typing something in front of the computer to post about my boring day today.

Rainy days makes me bored. Well. I'm a boring person anyway.

these randoms are nonesenseness of me.

I dont want to be happy anymore - not. Or maybe my life is just way too boring especially now that i dont have someone or something that makes my day giddy just like before. hrrr. i want a new phone. i lost my phone again or maybe i should say that i gave it away again about 2 weeks ago. now im using this crappy phone that cant receive text when im here at home.

I miss my boyfriend and i feel frustrated of not seeing him. How i wish i can go there right now. But how the hell i can do that? i dont even have a passport. huuu. boo me! :(

There are only 39 remaining days for me to review for the coming board exams. what happened to my plans and study habits.. bad.. so bad. i want to take the exam right now just to stop this fucking anxiety im feeling which started about 6 months ago. fuck! fuck! fuck! this is severe anxiety. FUCK!

I want to die.

I really like character than looks. i find a guy sexy when he is smart and knows how to use his wit to make me laugh.

Hindi ako selosa. Hindi ako selosa. Hindi ako selosa.

ano nga ulit? Hindi ako selosa?

Diba dapat nga matuwa ako, kasi may nagkakagusto sa mahal ko? Dahil may maraming nagmamahal sa kanya? Kaso ba't pakiramdam ko inaagaw nila siya sa akin? And to think na hindi ko naman siya pagaangkin. why? WHY??

Naiinis ako.. ni hindi man lang niya gawan ng paraan yung mga babaeng yun para maprevent na malandi siya.

Hindi naman siya lalandiin ng babae kung hindi din naman siya magbibigay ng motibo.

TANGINA LANG NILA.

Hala! sige! block lang ng block sa akin sa facebook. nakikita ko naman yung mga profile nila. keber ko ba. nakakainis lang.

Monthsary

Kung anuman ang unique sa relasyon naming dalawa. Siguro yun na yung never kaming nagcelebrate ng monthsary. Kasi wala kaming ganon. Pero kung ako ang pagbibilangin, siguro nasa mga 9 months na kami. Parang nagdadalang tao lang.

Bukas kasi eksaktong magiisang buwan na siya sa Singapore. Ok lang naman kami kahit papaano, nagagawa ko nang masanay sa kung anumang set-up meron kami, nagkakausap pa naman kami araw araw, namimiss ang isa't isa. Ganun pa din kami magtampuhan, nagaaway paminsan minsan, na parang walang dagat na namamagitan sa aming dalawa.

I just always act the way as if I'm ok with it, play cool as a single lady just like the days when I still don't know him (syempre wala nga lang yung pakikipagdate at paglalandi haha!) But what i really feel from the days that passed from being apart from him was awful. Everyday the distance brings our insecurities to light. Every day, this distance makes us angry, frustrated, and depressed. Every single fucking day, we feel these things and the only thing that keeps us up is each other and the works that makes us busy for us to forget that we are apart.

Malapit na ang board exams, but I'm not yet ready. Parang kelan lang I have these mantras and determinado posts, pero wala namang nangyayari.

I need a miracle.