Kung anuman ang unique sa relasyon naming dalawa. Siguro yun na yung never kaming nagcelebrate ng monthsary. Kasi wala kaming ganon. Pero kung ako ang pagbibilangin, siguro nasa mga 9 months na kami. Parang nagdadalang tao lang.
Bukas kasi eksaktong magiisang buwan na siya sa Singapore. Ok lang naman kami kahit papaano, nagagawa ko nang masanay sa kung anumang set-up meron kami, nagkakausap pa naman kami araw araw, namimiss ang isa't isa. Ganun pa din kami magtampuhan, nagaaway paminsan minsan, na parang walang dagat na namamagitan sa aming dalawa.
I just always act the way as if I'm ok with it, play cool as a single lady just like the days when I still don't know him (syempre wala nga lang yung pakikipagdate at paglalandi haha!) But what i really feel from the days that passed from being apart from him was awful. Everyday the distance brings our insecurities to light. Every day, this distance makes us angry, frustrated, and depressed. Every single fucking day, we feel these things and the only thing that keeps us up is each other and the works that makes us busy for us to forget that we are apart.
Malapit na ang board exams, but I'm not yet ready. Parang kelan lang I have these mantras and determinado posts, pero wala namang nangyayari.
I need a miracle.